27 grudnia tego roku przydzielono go, w stopniu porucznika, do Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a 16 stycznia 1919 został przyjęty ochotniczo do Wojska Polskiego. Powołany na stanowisko zastępcy komisarza generalnego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich. W 1918 brał udział w obronie Mińska przed Armią Czerwoną, a w 1920 w czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził ochotniczym oddziałem kresowym walczącym o Wilno. 28 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora artylerii z grupy b. Korpusów Wschodnich i b. armii rosyjskiej.
Działalność polityczna w II RP W listopadzie 1920 został mianowany szefem Zarządu Terenów Przyfrontowych i Etapowych. Od grudnia 1920 do czerwca 1921 działał jako delegat przy rządzie Litwy Środkowej w Wilnie. Od czerwca do listopada 1921 był ministrem spraw wewnętrznych w rządzie Wincentego Witosa. Od października 1921 do sierpnia 1924 sprawował urząd wojewody nowogródzkiego. Od sierpnia 1924 do maja 1925, jako delegat rządu, przebywał w Wilnie. Od czerwca 1925 do maja 1926 ponownie był ministrem spraw wewnętrznych. W 1925 otrzymał obywatelstwo honorowe gminy Lida. Po przewrocie majowym, od maja 1926 do grudnia 1930, pełnił funkcję wojewody wileńskiego. Od listopada 1930 był senatorem z listy BBWR. W grudniu 1930 został marszałkiem Senatu.