Skutkiem tego był największy sukces autorski Bernatowicza – powieść Pojata, córka Lezdejki, ukazująca beletrystycznie dwa dziejowe wydarzenia: chrzest Litwy i połączenie obydwu państw pod wspólną koroną.
W roku 1831 przybył do Warszawy, a rok później (1832) objął redakcję rządowego "Dziennika Powszechnego". W roku 1833 wyjechał ponownie do Drezna, skąd po krótkim pobycie wyruszył do Paryża. W drodze powrotnej zawitał na krótko do Poznania. W roku 1834 powrócił do Warszawy. Kilka miesięcy później (1835) popadł w obłęd.
Zmarł i został pochowanyNekrologi zamieszczone w lwowskich Rozmaitościach i Kurierze Warszawskim (1836) oraz F. K. Prek podają nieco wcześniejszą datę śmierci – 5 września (). w ŁomżyHistoria Łomży, patroni ulic. Jego wnukiem był lekarz wojskowy gen. Aleksander Bernatowicz (1855–1920).
Twórczość Pierwszą powieścią Bernatowicza były Nierozsądne śluby. Listy dwojga kochanków na brzegach Wisły wydane w 1820 w formie powieści historycznej w listach, dziejącej się w XVI w. Powieść nawiązywała do Cierpień młodego Wertera autorstwa Johanna Wolfganga Goethego. Mimo historycznego kostiumu traktowana była jako utwór w dużym stopniu autobiograficzny.