Franz Ludwig z Palatynatu-Neuburg (, ur. 24 lipca 1664 w Neuburgu, zm. 18 kwietnia 1732 we Wrocławiu) – arystokrata niemiecki, biskup wrocławski (od 1683) i książę nyski, a następnie (równocześnie) biskup Wormacji (od 1702), arcybiskup Trewiru (1716–1729) i Moguncji (od 1712 do śmierci).
Życiorys Pochodził z rodu Wittelsbachów. Był synem palatyna reńskiego Filipa Wilhelma i Elżbiety Amelii z Hesji-Darmstadt. Miał liczne rodzeństwo. Jego starszym bratem był Ludwik Antoni. Siostra Jadwiga była żoną Jakuba Sobieskiego od 1691, siostra Eleonora – żoną cesarza Leopolda I.
Jego brat, Wolfgang Georg Friedrich, pierwotnie miał objąć biskupstwo wrocławskie, ale zmarł przed elekcją. Dzięki poparciu dworu wiedeńskiego – siostra Franciszka Ludwika, Eleonora Magdalena, była trzecią żoną cesarza Leopolda I – został w 1683 roku wybrany księciem-biskupem diecezji wrocławskiej, która miała stać się centrum jego kariery. Już dwa lata później został namiestnikiem Śląska, co dało mu najwyższą władzę świecką na Śląsku na dziesięciolecia. Święcenia subdiakonatu otrzymał dopiero w 1687 roku. Jako biskup zreorganizował seminarium w 1694 roku, w 1702 roku założył Uniwersytet Wrocławski „Leopoldina”, Szpital Braci Miłosierdzia w 1711 roku oraz Elektorski Dom Sierot „Orphanotropheum” w 1702 roku.