thumb|250px|Fara poznańska thumb|250px|Annibale Carracci, Domine, quo vadis thumb|250px|Kościół Il Gesù w Rzymie thumb|250px|Andrea Pozzo, Apoteoza św. Ignacego thumb|250px|Bartolomé Esteban Murillo, Immaculata thumb|250px|Pałac w WilanowieBarok (prawdopodobnie z port. barroco – perła o nieregularnym kształcie, z wł. – dziwność, nietypowość) – główny kierunek w kulturze europejskiej, którego trwanie datuje się od końca XVI wieku do XVIII wiekuCz. Hernas, Literatura baroku, Warszawa 1999, s. 5.. Nieoficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: „sztuka jezuicka” czy „sztuka kontrreformacyjna”. W odróżnieniu od humanizmu antropocentrycznego doby renesansu, barok reprezentował teocentryczny mistycyzm. W znaczeniu węższym, barok to jeden z nurtów literackich XVII wieku, koegzystujący z klasycyzmem i manieryzmem; od niego XX-wieczni badacze wyprowadzili jednak nazwę dla całej epoki.