Duże kratery uderzeniowe na widocznej stronie to między innymi Imbrium, Serenitatis, Crisium i Nectaris.
+ Największe kratery Krater Średnica [km] Głębokość [km] Basen Biegun Południowy – Aitken 2500 13 Imbrium 1160 2,9 Orientale 930 6,04 Serenitatis 920 2,14 Australe 880 2,13 Nectaris 860 5,38 Crisium 740 4,57 Smythii 740 5 Mutus–Vlacq 700 3 Humboldtianum 650 4,2 Mendel–Rydberg 630 5,24 Hertzsprung 570 5,31 Ingenii 560 4,5
Regolit Powierzchnia Księżyca pokryta jest warstwą silnie rozdrobnionego materiału skalnego, zwanego regolitem. Jej powstanie powiązane jest z uderzeniami meteorów w powierzchnię Księżyca, toteż warstwa obecna na starszych powierzchniach jest generalnie grubsza niż ta na stosunkowo młodych obszarach. Morza księżycowe pokryte są generalnie 3–5 m regolitu, podczas gdy warstwa pokrywająca wyżyny osiąga od 10 do 20 m grubości. Głębiej pod najmocniej rozdrobnionym regolitem znajduje się warstwa, do której odnosi się termin „megaregolit”. Pokrywa ta jest znacznie grubsza, sięga dziesiątki kilometrów pod powierzchnię Księżyca, i obejmuje warstwę silnie skruszonej skały.