W 1968 uzyskał habilitację w zakresie teologii dogmatycznej i historii dogmatów na Papieskim Fakultecie Teologicznym w Krakowie.

W Warmińskim Seminarium Duchownym od 1952 pełnił funkcje wykładowcy, wychowawcy, prefekta i rektora. W czasach powojennych nie miał możliwości publikowania swoich prac. Do 1980 prowadził samodzielną pracę naukową, gdyż nie mógł być zatrudniony na uczelni z prawami akademickimi. W latach 1980–1997 kierował Warmińskim Instytutem Teologicznym, gdzie również prowadził wykłady. Przyczynił się do powstania Wydziału Teologii Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, na którym przez rok miał etat profesora zwyczajnego w Katedrze Teologii Dogmatycznej. W 1987 został profesorem nadzwyczajnym Papieskiej Akademii Teologicznej, a w 1997 profesorem zwyczajnym. Głównymi obszarami jego badań są historia dogmatów maryjnych w Polsce średniowiecznej, glosy oraz drobne teksty polskie w inkunabułach Wielkopolski, a także historia diecezji warmińskiej.