Chloramfenikol (chloromycetyna, detreomycyna) – antybiotyk o działaniu bakteriostatycznym wobec szeregu bakterii G- i G+, a także riketsji, mykoplazm, chlamydii i innych. Pierwotnie wyizolowany w 1947 roku przez i współpracowników z produktów Gram-dodatnich bakterii Streptomyces venezuelae. Jednak najważniejsza w odkryciu, określeniu struktury i syntezie była rola chemiczki . Można go również uzyskać syntetycznie.
Mechanizm działania detreomycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez: wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu i blokowanie w nim miejsca A; blokowaniu peptydotransferazy – enzymu odpowiedzialnego za tworzenie nowych wiązań peptydowych w syntetyzowanym białku; uniemożliwianie uwalniania się zsyntetyzowanego oligopeptydu z kompleksu z rybosomem.
Chloramfenikol dość trudno rozpuszcza się w wodzie i tworzy roztwory o gorzkim smaku. Z tego względu w lecznictwie poza chloramfenikolem stosuje się jego estry, pozbawione gorzkiego smaku. Estry chloramfenikolu są prolekami.