Jego stworzeniem zajmowało się wielu, m.in. Arnold de Villanova, Rajmundus Lullus czy polski alchemik Michał Sędziwój (znane jest jego dzieło dotyczące kamienia filozoficznego pt. Tractatus de lapide philosophorum). Jedynym, któremu rzekomo się udało, był Nicolas Flamel. W 1782 brytyjski chemik James Price przeprowadził serię publicznych eksperymentów, w trakcie których przemieniał rtęć w złoto lub srebro za pomocą specjalnych proszków (zachował ich skład w tajemnicy), a następnie opublikował broszurę z opisem doświadczeń. Początkowo uznano to za odkrycie kamienia filozoficznego, lecz rzetelność eksperymentów Price’a zakwestionowały brytyjskie środowiska naukowe, po czym popełnił samobójstwo.
Hipotezy Traktaty alchemiczne głoszą, iż kamień filozoficzny jest lśniącą czerwoną substancją, która nie jest higroskopijna, a więc nie pochłania wody. W toku sporządzania jej z rtęci i innych dodatków substancja ta przybiera kolejno wiele barw: czarna na początku, staje się potem białą, później żółtą, a w końcu czerwoną. Holenderski profesor (1889–1985) zadał sobie w 1963 r. trud powtórzenia za pomocą środków nowoczesnej nauki różnorodnych doświadczeń dawnych alchemikówThe Chemical Composition of the Philosopher’s Stone („The South African Industrial Chemist”, t. 17, 1963, s. 132 n.) Por. Michał Sędziwój, Traktat drugi, przypis 21..