W 1979 kompleks został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
thumb|upright|Święci Antoni Wielki i Paweł z Teb, Diego Velázquez, 1635, Muzeum del Prado, Madryt
Centrum eremityzmu egipskiego W okresie rozkwitu życia pustelniczego w Egipcie w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, okolice Teb, obok Sketis, Nitrii, Oksyrynchos i in. były miejscem licznego osadnictwa pustelników, tworząc tzw. pustynię tebaidzką. W Tebach urodził się pustelnik Paweł z Teb (228–341), patron zakonu paulinów. Tam nawrócił się św. Pachomiusz (292–346), twórca pierwszej reguły zakonnej i cenobityzmu. Jednym z bardziej znanych mnichów z pustyni tebaidzkiej był Święty Onufry (pocz. IV w.). Wzorując się na takich ascetach jak Jan Chrzciciel czy Eliasz, żył samotnie na pustkowiu w okryciu z liści, żywiąc się znalezionymi owocami i ziołami. Mnisi nieraz zajmowali opuszczone grobowce.
Zobacz też
architektura i rzeźba starożytnego Egiptu Apoftegmaty ojców pustyni
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Satelitarna mapa z zaznaczeniem tebańskich zabytków Theban Mapping Project
Kategoria:Miasta w starożytnym Egipcie Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Egipcie Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Egipcie