Ten najwybitniejszy piłkarz ówczesnej Jugosławii, o którego ubiegały się wówczas najsłynniejsze piłkarskie potęgi – Real Madryt, Atlético Madryt czy Bayern Monachium, wybrał jednak francuską Bastię, gdzie zdołał strzelić 31 bramek w 80 spotkaniach. Został powołany do kadry na ME w 1976. Upływ czasu nie tylko nie zaważył na jego umiejętnościach, ale też ugruntował pozycję jako wybitnego zawodnika.

W listopadzie 2003 został wybrany w plebiscycie z okazji 50-lecia UEFA Złotym zawodnikiem Jugosławii, czyli najlepszym piłkarzem grającym w okresie od powstania UEFA do tego momentu. Należy dodać, że piłkarze byli wybierani we wszystkich państwach Europy przez federacje piłkarskie swoich krajów. Sam Pelé powiedział kiedyś o nim: „Džajić jest bałkańskim cudem – prawdziwym czarodziejem. Dziwne, że nie jest Brazylijczykiem, bo nigdy w życiu nie widziałem tak naturalnego piłkarza.”, co może mówić samo za siebie o jego nieprzeciętnych umiejętnościach.

Bibliografia