Ostatecznie Nama i Herero weszły w okres wymiany kulturalnej. Pod koniec XIX wieku pierwsi Europejczycy zaczęli wkraczać na tereny Namibii. W Damaraland niemieccy osadnicy nabyli nieruchomości od Herero w celu ustalenia gospodarstw. W 1883 r. kupiec Adolf Lüderitz zawarł umowę z tubylcami. Wymiana taka później stała się podstawą niemieckich rządów kolonialnych. Terytorium przekształciło się w niemiecką kolonię pod nazwą Niemiecka Afryka Południowo-Zachodnia. Wkrótce potem wybuchł konflikt między kolonistami niemieckimi a pasterzami Herero z powodu sporów o dostęp do ziemi i wody, ale również z prawnej dyskryminacji rdzennej ludności przez białych imigrantów. Na początku XX w. Herero razem z Himba byli ofiarą eksterminacyjnej polityki prowadzonej przez Schutztruppe, niemieckie wojska kolonialne pod dowództwem Lothara von Trothy. Po przegranej (11 sierpnia 1904) Herero wycofali się na pustynię Kalahari, gdzie wielu umarło z pragnienia, podczas gdy niemieckie patrole strzegły źródeł wody strzelając do zbliżających się tubylców. W wyniku tych działań w latach 1904–1907, z populacji liczącej przed wojną ok. 80 000 ludzi, do 1911 r. Hererów zostało jedynie 15 000.