W związku z tym usuwa się wadliwie ukształtowane drzewa, popierając jednocześnie drzewa gonne, zdrowe, o równomiernie rozgałęzionej koronie umiejscowionej w górnej części drzewostanu. Na glebach porolnych i bardzo suchych siedliskach można zrezygnować z usuwania drzew suchych (zostawia się je ścięte pod koronami, z wyjątkiem pasów przeciwpożarowych, gdzie suche drzewa i gałęzie wynosi się w głąb drzewostanu). Usuwa się drzewa chore i osłabione oraz tzw. posusz czynny, ograniczając rozprzestrzenienie się szkodników i chorób. Po wykonaniu trzebieży leśnik, chcąc zmienić ryzyko zarażenia korzeniowcem wprowadza sztucznie na ścięte pnie żylicę olbrzymią (Phlebia gigantea) – grzyba inhibitującego rozwój huby korzeniowej (i innych) oraz ograniczającego rozwój owadów w martwych pniakach. Zaraz za żylicą (potocznie zwaną Flebią) wprowadzają się mykofagi, które przyczyniają się do przenoszenia nie tylko grzybni i zarodników Flebii ale również innych, w tym szkodliwych grzybów: wspominanego korzeniowca, huby pospolitej (Fomes fomentarius), huby sosnowej (Phellinus pini) i innych.