W Polsce powstawały lite uprawy szybko rosnącej sosny zwyczajnej, wychodząc także poza tereny o piaszczystej glebie, gdzie sosna jako jeden z nielicznych gatunków drzew rosnących w Polsce jest w stanie się przystosować, ale również na siedliskach leśnych o dużo większej żyzności. Na skutek działań wynikających z realizacji poszczególnych faz Programów Zwiększania Lesistości Kraju na bardzo dużych obszarach porolnych (gleby różnych klas) powstały jednogatunkowe uprawy sosnowe.
Skutki monokultury gatunkowej thumb|180px|Naga, martwa ściółka sosen po wysuszeniu staje się bardzo łatwopalna. thumb|180px|Grubość ściółki jest niewielka. Monokultury sosnowe w porównaniu do drzewostanów mieszanych posiadają więcej otwartych przestrzeni. Równomiernie rosnące drzewa, na etapie tyczkowiny i drągowiny, szczególnie po podkrzesaniu, nie tworzą schronów dla dzików czy innych dużych zwierząt. Młode i strzeliste sosny nie posiadają wystarczającej ilości dziupli i mocnych konarów, na których mogłyby gniazdować ptaki. Jednogatunkowe lasy sosnowe są wyjątkowo narażone na ataki szkodników owadzich. Szczególnie istotna jest brudnica mniszka, która regularnie występuje gradacyjnie. Inną cechą monokultury sosnowej, jest znikomość ściółki.