W Wielkiej Brytanii „ostatnim alchemikiem” bywa nazywany James Price (1757–1783), członek Royal Society, który zdobył rozgłos dzięki serii publicznych eksperymentów alchemicznych, uzyskując złoto i srebro z rtęci, a następnie popełnił samobójstwo, gdy nie był w stanie ich powtórzyć w obecności kompetentnych chemików. W Polsce alchemia była popularna w epoce stanisławowskiej, kiedy interesowali się nią m.in. król Stanisław August Poniatowski, dyrektor mennicy państwowej August Fryderyk Moszyński i targowiczanin Seweryn Rzewuski; pogrobowcy alchemii, np. Tadeusz Grabianka (1740–1807) i Adam Gieryk (1741–1809), działali do początku XIX wieku.
Interpretacja psychologiczna Alchemiczną literaturę poddał badaniom twórca psychologii analitycznej – Carl Gustav Jung. W ich wyniku średniowieczne nauki alchemików zinterpretował jako symboliczne opisy psychicznego procesu przemiany analogicznego do indywiduacji. Reakcje i substancje chemiczne odpowiadają nieświadomym treściom i zachodzącym w psychice procesom.