Muzyka klasycystyczna – muzyka komponowana w okresie klasycyzmu i związana najściślej z twórczością klasyków wiedeńskich.
Po barokowym bogactwie formalnym i upodobaniu do kontrastów zwrócono się w stronę przeciwną. Muzyka w epoce klasycyzmu charakteryzowała się równomiernością, przejrzystością brzmienia, symetrią i równowagą w doborze środków artystycznych. Kompozytorzy odeszli od skomplikowanych technik polifonicznych, preferując znacznie bardziej klarowną pod względem strukturalnym fakturę homofoniczną. Cechami muzyki klasycystycznej są: przewaga muzyki instrumentalnej nad wokalną, wykorzystanie formy sonatowej, ronda i wariacji jako podstawowych elementów sonaty, koncertu i symfonii (później nazwanych formami klasycznymi), a także ugruntowanie nowoczesnej orkiestry oraz zespołów kameralnych. W muzyce klasycystycznej porzucono basso continuo, a partie instrumentów harmonicznych zapisywano w partuturze indywidualnie.
Do najważniejszych przedstawicieli tego nurtu należą klasycy wiedeńscy: Wolfgang Amadeus Mozart, Joseph Haydn i Ludwig van Beethoven.