Rikard Nordraak przyjaźnił się z innym norweskim kompozytorem Edvardem Griegiem, którego poznał w Kopenhadze. W 1964 założył z nim, Christianem Hornemanem i Gottfredem Matthisonem-Hansenem towarzystwo Euterpe, popierające nową muzykę skandynawską. To właśnie Nordraak zaraził Griega miłością do kultury norweskiej, zaś autor Peer Gynta zadedykował przyjacielowi wiele swoich kompozycji. Po śmierci Nordraaka Grieg skomponował w kwietniu 1866 Marsz żałobny pamięci Rikarda Nordraaka na fortepian, który następnie zinstrumentował na orkiestrę dętą i perkusję oraz na orkiestrę wojskową.
W maju 1865 Nordraak ponownie wyjechał do Berlina i tam w październiku zapadł na gruźlicę. Zmarł w Berlinie 20 marca 1866, w wieku niespełna 24 lat. Pochowano go w stolicy Niemiec i dopiero 59 lat po śmierci (w 1925) szczątki kompozytora sprowadzono do Norwegii i złożono na cmentarzu Chrystusa Zbawiciela w Oslo. Pierwszy pomnik nagrobny Nordraaka stoi do dziś w dzielnicy Kreuzbeg w Berlinie.
Rikard Nordraak żył zbyt krótko, by pozostawić po sobie dużą spuściznę. Zachowało się około 40 kompozycji, w większości niewielkich.