Była to jeszcze jedna próba upokorzenia Polaków i uniemożliwienia odbudowy zrujnowanego polskiego budżetu.
W 1788, licząc na pomoc Polski w wojnie z Turcją, Katarzyna II zezwoliła na przeprowadzenie ograniczonych reform w Rzeczypospolitej i zwołanie Sejmu Czteroletniego. Ten szybko zajął się zrzuceniem rosyjskiego protektoratu w Rzeczypospolitej, co formalnie nastąpiło 29 marca 1790, gdy podpisano antyrosyjskie przymierze z Prusami.
Jakow Bułhakow
Wywołało to wściekłość Katarzyny II, która odwołała Stackelberga i nowym posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym w Warszawie mianowała Jakowa Bułhakowa. W latach 1790–1792 przedstawiciel Rosji stracił praktycznie wpływ na bieg spraw w Polsce, zadowalając się rolą bacznego obserwatora wypadków. Uchwalenie Konstytucji 3 maja 1791, która faktycznie zmieniła ustrój Rzeczypospolitej, spowodowało wybuch wojny polsko-rosyjskiej w 1792. 18 maja 1792 Bułhakow zawiadomił Stanisława Augusta o wkroczeniu wojsk rosyjskich w granice Polski. Nie było to więc formalne wypowiedzenie wojny, gdyż Rosja de facto nie uznawała już wtedy Rzeczypospolitej jako pełnoprawnego podmiotu stosunków międzynarodowych. Po kapitulacji i wprowadzeniu w kraju rządów konfederacji targowickiej 23 stycznia 1793 Rosja i Prusy podpisały II rozbiór Polski.