Samolot „160” osiągnął prędkość o ok. 65 km/h większą od „156”. Podczas jednego z lotów, po raz pierwszy w ZSRR przekroczył w locie nurkowym prędkość 1000 km/h, osiągając 1050 km/h (0,92 Ma). Nie wszedł do produkcji, ponieważ w tym czasie w ZSRR uzyskano dostęp do mocniejszych nowoczesnych silników brytyjskich i rozpoczęto projektowanie drugiego pokolenia myśliwców odrzutowych, przede wszystkim udanych maszyn Ła-15 i MiG-15. Wyniki prób „160” przyniosły natomiast przydatne doświadczenia w zakresie stosowania skośnych skrzydeł.
Opis konstrukcji Jednosilnikowy całkowicie metalowy średniopłat, w układzie klasycznym. Skrzydła o skosie 35°. Usterzenie klasyczne, skośne. Na skrzydłach po 2 grzebienie aerodynamiczne. Z przodu kadłuba okrągły wlot powietrza do silnika. Silnik w przedniej części kadłuba, z dyszą pod kadłubem (układ redanowy). Kabina pilota blisko środka długości kadłuba, nad dyszą wylotową silnika, zakryta oszkloną kilkuczęściową osłoną o kształcie kroplowym. Podwozie samolotu trójkołowe, z pojedynczymi kołami, golenie główne chowane do skrzydeł (składane w kierunku od kadłuba), goleń przednia – do kadłuba.
Napęd: silnik turboodrzutowy ze sprężarką osiową i dopalaczem RD-10F o ciągu 1170 kg z dopalaniem.