Mimo postulatu przeprowadzenia ponownych badań państwowych samolotu „168”, wysuniętego przez zebranie partii komunistycznej w instytucie naukowo-badawczym Sił Powietrznych (NII WWS), decyzja o wyborze MiG-15bis była podjęta na najwyższym szczeblu Rady Ministrów z udziałem Stalina i nie została zmieniona. Na korzyść MiGa przemawiała przy tym większa łatwość produkcji.
Biuro Ławoczkina opracowało także dalszą modyfikację samolotu „168”, oznaczoną jako „176”. Miał on skrzydło o powiększonym skosie 45° i silnik Nene II. Podczas prób 26 grudnia 1948 po raz pierwszy w ZSRR osiągnięto na nim w locie nurkowym prędkość dźwięku. Jednakże, 3 lutego 1949 został utracony w katastrofie na skutek błędu pilota, co spowodowało zaprzestanie jego rozwoju.
Opis konstrukcji Jednosilnikowy górnopłat o konstrukcji całkowicie metalowej i skośnych skrzydłach, w układzie klasycznym. Skrzydła o kącie skosu krawędzi natarcia 37°20' i ujemnym wznosie 4°30’, składające się z krótkiego centropłata i dwóch jednodźwigarowych części zewnętrznych. Na każdym ze skrzydeł dwie kierownice strug powietrza. Usterzenie klasyczne, skośne. Usterzenie poziome zamocowane w górnej części statecznika, nad sterem kierunku. Kadłub o konstrukcji skorupowej. Z przodu okrągły wlot powietrza do silnika, rozdzielający się pionową przegrodą na dwa kanały wzdłuż burt.