Karl Dönitz (ur. 16 września 1891 w Grünau, zm. 24 grudnia 1980 w Aumühle) – niemiecki wojskowy, marynarz, podwodniak i teoretyk wojskowości, wielki admirał, autor taktyki wilczych stad, dowódca broni podwodnej (1935–1943), naczelny dowódca marynarki wojennej (1943–1945), wyznaczony w testamencie Hitlera na ministra wojny, zwierzchnika sił zbrojnych oraz prezydenta Rzeszy, zarazem jej ostatni przywódca. Skazany w procesach norymberskich na dziesięć lat więzienia. Uczestnik I i II wojny światowej.
Życiorys Dzieciństwo i kariera przedwojenna Ojciec Karla, Emil, pracował w zakładach optycznych Karla Zeissa, natomiast matka Anna, zmarła 6 marca 1895 roku. Miał starszego o rok brata Friedricha. Jego przodkowie byli dziedzicznymi wójtami wsi przy starej niemieckiej granicy nad Łabą, w okolicy ujścia rzeki Saale. Z tej chłopskiej rodziny wywodzili się później naukowcy, oficerowie oraz ewangeliccy pastorzy.
Pochodził z patriotycznej, pruskiej rodziny, a także otrzymał solidne wykształcenie, co miało wpływ na wstąpienie do Cesarskiej Marynarki Wojennej.