Ruhnu (szw. Runö) – niewielka wyspa na morzu Bałtyckim w Zatoce Ryskiej należąca do Estonii. Od łotewskiego wybrzeża dzieli ją zaledwie 37 kilometrów. Administracyjnie znajduje się w Prowincji Saare. Zajmuje powierzchnię 11,9 km² i w roku 2023 liczyła 136 mieszkańców. Na wyspie znajduje się jedna wieś – Ruhnu i wiejska gmina Ruhnu. Z powodu dużego zasolenia wód podziemnych (podsiąkanie wód morskich) wodę pitną pobiera się z odwiertu o głębokości 787 m.
Historia Pierwsze ślady człowieka na wyspie datowane są na 5000 rok p.n.e. Od XIII wieku stopniowo zasiedlana przez Szwedów. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi z 1341 – jest to list biskupa Kurlandii znoszący na wyspie pańszczyznę. Od 1721 Ruhnu znalazła się w granicach Imperium Rosyjskiego. W 1842 liczba mieszkańców zbliżyła się do 400. W okresie I wojny światowej Ruhnu okupowały Niemcy. Po wojnie prawa do wyspy rościły Szwecja i Łotwa, jednakże mieszkańcy wyspy opowiedzieli się za przynależnością do nowo powstałej Estonii. W roku 1934 z 282 mieszkańców wyspy 98% stanowili Szwedzi, a jedynie 2% Estończycy. Podczas II wojny światowej Ruhnu, podobnie jak cała Estonia znalazła się pod okupacją sowiecką (1940–1941), niemiecką (1941–1944), a od 1944 ponownie sowiecką. Do sierpnia 1944 roku cała ludność wyspy została ewakuowana do Szwecji.