thumb|Ucieczka Eneasza z Troi(Federico Barocci, 1598) thumb|Narada bogów. Ilustracja do Eneidy w późnoantycznym kodeksie Vergilius Romanus (V w.) Eneida () – rzymski epos, napisany heksametrem przez Publiusza Wergiliusza Marona, opiewający w 12 księgach o łącznym rozmiarze 9892 wierszy dzieje Trojanina Eneasza, legendarnego protoplasty Rzymian.
Historia i znaczenie poematu Wergiliusz rozpoczął pracę nad poematem, korzystając z mecenatu Oktawiana Augusta. Komponował dziesięć lat (29–19 p.n.e.), kreśląc najpierw scenariusz prozą, a potem przekładając go na wiersz.
Zmarł, zanim ukończył utwór. Uważając, że w bieżącym stanie poemat nie nadaje się do publikacji, Wergiliusz na łożu śmierci polecił spalić autograf. Zapobiegł temu Oktawian August, który rozkazał nadać utworowi, na ile to możliwe, ostateczny szlif i przygotować go do wydania. Wydawcy, poeci Lucjusz Wariusz Rufus i Plocjusz Tukka, zmienili kolejność niektórych ksiąg i usunęli wiersze, które uznali za zbędne. Świadectwem niewykończenia Eneidy są między innymi hemistychia, czyli miejsca, gdzie spójna scena kończy się w połowie pojedynczego wiersza, a ciąg dalszy następuje od nowego.