tu najwięcej zwolenników miał rasistowski ruch Niemieckich Chrześcijan, tu też najczęściej dochodziło do aktów wrogości przeciwko mniejszości polskiej. W świetle tych faktów, pokojowe współistnienie tejże ludności niemieckiej w ramach jednego państwa z niedawnymi ofiarami niemieckich zbrodni byłoby w realiach okresu powojennego trudne do realizacji. Niemiecka mniejszość na terenie II Rzeczypospolitej utworzyła paramilitarną organizację „Selbstschutz”, dokonującą dywersji i sabotażu (m.in. sporządziła listy przyszłych ofiar „Operacji Tannenberg”), a w okresie okupacji również masowych morderstw na Polakach w ścisłej współpracy z SS i Gestapo. Pod koniec II wojny światowej Niemcy utworzyły podobną organizację o nazwie Werwolf, która miała walczyć przeciw siłom sojuszniczym i terroryzować ludność napływową. Centrum odrzuca propozycje współpracy międzynarodowej, co wskazuje, iż zamierza przekształcić się w ośrodek propagujący i wyolbrzymiający „krzywdę narodu niemieckiego”, a w konsekwencji szerzący poczucie niesprawiedliwości wobec „odebrania” Niemcom ich „małej ojczyzny” i nawołujący do „naprawienia krzywd” kosztem Polski i Czech.