Wojna z Pekotami (I podbój purytański) – wojna na pograniczu kolonii angielskich w Ameryce Północnej, toczona w latach 1637–1638 pomiędzy osadnikami z kolonii Connecticut i Massachusetts a Indianami z plemienia Pekotów ().
Na początku XVII w. Pekoci zajmowali znaczną część obecnego stanu Connecticut, obejmującą tereny pomiędzy rzeką a wyspą Rhode Island, część wyspy Long Island i tereny wzdłuż cieśniny Long Island. Ich liczebność w tym okresie szacuje się na 13 000 osób, a holenderscy i angielscy osadnicy uważali ich za jedno z najpotężniejszych plemion Nowej Anglii. Pekoci dominowali na tym obszarze i pobierali m.in. daninę od plemion Narragansett na zachodzie i na wschodzie. Mimo trwającej od ok. 1630 korzystnej dla obu stron wymiany handlowej Indian z Holendrami i Anglikami, dochodziło też coraz częściej do sporów terytorialnych i zatargów wynikających ze wzajemnej nieznajomości kultury i zwyczajów drugiej strony.