Jej związek z królem zaczął słabnąć w latach 70., szczególnie kiedy Franciszek Ksawery Branicki po otrzymaniu stanowiska hetmana wielkiego koronnego przeszedł w 1774 r. do opozycji. Po opuszczeniu dworu otrzymywała miesięczną pensję od króla w wysokości 200 dukatów jeszcze do 1776. Na skutek popierania brata w opozycji do króla i ambasadora rosyjskiego Stackelberga w jej majątku w Kodniu ulokowano wojska rosyjskie. W latach 1776–1780 zajmowała się sprawami majątkowo-spadkowymi. W 1782 sprzeciwiła się usunięciu z biskupstwa krakowskiego Kajetana Sołtyka. W czasie trwania Sejmu Czteroletniego pozostała w opozycji razem z hetmanami i Szczęsnym Potockim, jednak w maju 1792 poparła Konstytucję 3 maja. Wycofała się z życia politycznego w 1793.
Zmarła w Kodniu 3 września 1800.
Z drugiego małżeństwa miała syna Kazimierza Nestora, którego karierę polityczną cały czas kontrolowała, używając wszystkich swoich wpływów.
W młodości "raczej hoża i dowcipna niż piękna, bezceremonialna i rubaszna, hałaśliwa" (Vautrin).
Elżbieta z Branickich Sapieżyna Kategoria:Kochanki Stanisława Augusta Poniatowskiego Kategoria:Ludzie związani z Kodniem Kategoria:Politycy Polski przedrozbiorowej Elżbieta z Branickich Sapieżyna Kategoria:Urodzeni w 1734 Kategoria:Zmarli w 1800