W wieku sześciu lat, gdy ich rogi są już dostatecznie duże, stają do walk o samice. Zagrożenia i ochrona mały|Czaszka koziorożca w Parc national de la Vanoise, FrancjaKoziorożce alpejskie historycznie występowały w całych Alpach. Nadmierne łowiectwo i kłusownictwo skutkowało od początku XVI wieku zmniejszaniem się populacji. W XVIII wieku koziorożce wymarły w Szwajcarii i Niemczech a w XIX wieku także w północno-wschodnich Włoszech i Austrii. Przetrwała jedynie pewna liczba zwierząt (prawdopodobnie mniej niż 100) w okolicach masywów Gran Paradiso i Vanoise na pograniczu francusko-włoskim. W 1854 roku król Wiktor Emanuel II ustanowił w rejonie Gran Paradiso królewski rezerwat łowiecki. Dzięki ochronie przed kłusownictwem liczba koziorożców osiągnęła 3020 sztuk w 1914 roku. W 1922 roku powstał Park Narodowy Gran Paradiso, który przyczynił się do dalszej ochrony gatunku. Włoskie koziorożce zostały reintrodukowane w innych rejonach Włoch oraz w innych krajach alpejskich, zaczynając od Szwajcarii, także w Austrii, Bawarii, Francji, Liechtensteinie, Słowenii. Introdukowano je także w Bułgarii. W latach 90. liczba koziorożców alpejskich przekroczyła 30 tysięcy. Są uważane przez IUCN za gatunek najmniejszej troski.