Większość Europejczyków w owych czasach nie znała pochodzenia tego barwnika, więc amerykańscy kolonizatorzy sprowadzali go ze Starego Kontynentu, zamiast prosto z Meksyku (co byłoby dla nich tańsze).
Import koszenili zza oceanu był kosztowny, toteż w XIX wieku owady sprowadzono na Wyspy Kanaryjskie (gdzie były dla nich odpowiednie warunki) i rozpoczęto ich masową hodowlę. Spowodowało to upadek meksykańskiego monopolu na barwnik. Źródła podają, że w 1868 wyeksportowano z Wysp Kanaryjskich do Europy aż 6 milionów funtów koszenili (ilość ta odpowiada około 420 miliardom owadów). Przyczyną tak masowej produkcji mógł być fakt, iż poza zastosowaniami tekstylnymi, w owym czasie zaczęto jej używać także do barwienia żywności, m.in. wypieków, herbatników, deserów, przetworów mięsnych i owocowych, ryb, gumy do żucia, a także pastylek i kropli przeciwkaszlowych. Koszenila stała się także głównym składnikiem różu kosmetycznego (była to nowość w tamtych czasach).