Susłogon falisty lubi także górskie łąki (położone na wysokości do 3100 m n.p.m., m.in. w górach Sajany, Tienszan i Changaj). , tereny pokryte zaroślami, młode bukowe i dębowe zagajniki. Buduje mocno rozgałęzione systemy nor, w których łączna długość korytarzy sięga 15 metrów. Wejścia do nor są zwieńczone dużymi kopcami. Średnica tuneli zawiera się w przedziale 8 do 13 cm, zaś kopiec bywa szeroki na 2 m przy wysokości 40 cm. Nory osiągają nawet do 3 metrów głębokości.
Ekologia Pożywienie susła składa się głównie z nasion, zielonych części roślin, ale sporadycznie uzupełniane jest o owady. Skład pożywienia zmienia się wraz z porami roku. Na wiosnę głównym składnikiem są bulwy oraz korzonki, zaś jesienią ziarna. Na okres zimowy susłogon falisty gromadzi w norze zapasy o masie nawet ponad 6 kilogramów.
Znaczenie ekonomiczne Susłogon falisty jest szkodnikiem upraw rolnych. Zjada ziarna zbóż, słonecznik, ziemniaki, marchew, cebulę, ogórki. Jest drugim pod względem popularności gatunkiem susłów, którego futra są powszechnie używane w przemyśle futrzarskim.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Świstaki Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1778 roku Kategoria:Taksony opisane przez Petera Simona Pallasa