Jan Szklarek ps. „Roja”, „Kotwicz”, „Lis”, „Florian Lewicki” (ur. w Kijowie, zm. 18 lutego 1947 w Warszawie) – major kawalerii Wojska Polskiego, żołnierz ZWZ-AK, NOW i NZW, dowódca oddziału partyzanckiego, komendant Okręgu III Białostockiego NZW.
Okres przedwojenny Był synem Jana Szklarka, właściciela majątku ziemskiego i Heleny z domu Płońskiej. Uczęszczał do szkoły miejskiej i gimnazjum państwowego w Kijowie. W 1913 podjął studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Kijowskiego. W maju 1915 musiał je przerwać, gdyż został powołany do armii rosyjskiej. Skierowano go do Szkoły Oficerów Kawalerii w Jelizawietgradzie, którą ukończył w październiku 1916. Walczył w szeregach 1 pułku kozackiego w rejonie Baranowicz.
W 1917 wstąpił do formowanego od lipca 1917 w Rosji I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego, w którym awansował do stopnia podporucznika. Po rozwiązaniu Korpusu przez Niemców w maju 1918 został osadzony w obozie dla internowanych w Kownie, z którego zwolniono go w czerwcu 1918. W sierpniu tego roku wstąpił na ochotnika do 1 pułku Ułanów Krechowieckich. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył pod Lwowem, Zamościem, Łuckiem, Ostrogiem.