Później reprezentował barwy Torpeda Moskwa, w którym zakończył karierę piłkarską w 1973.
W latach sześćdziesiątych cieszył się opinią jednego z najlepszych radzieckich bramkarzy.
Kariera reprezentacyjna W radzieckiej reprezentacji - mimo sukcesów klubowych - musiał pogodzić się z rolą zmiennika Lwa Jaszyna, a później rywalizował o miejsce w bramce z innymi zawodnikami, w tym m.in. z Jewgienijem Rudakowem, który zastąpił go w bramce Dynama. Ogółem, od 29 listopada 1964 do 6 sierpnia 1972 rozegrał 14 meczów. Był rezerwowym w kadrze na mistrzostwa świata w Anglii w 1966 i mistrzostwa Europy w Belgii 1972.
Kariera trenera i działacza W późniejszych latach pełnił m.in. funkcję kierownika drużyny Zorii Ługańsk oraz trenera Spartaka Żytomierz. W 1991 – jeszcze przed formalnym wystąpieniem Ukrainy ze Związku Radzieckiego – zaangażował się w organizację struktur krajowej federacji piłkarskiej. 6 marca 1991 został wybrany jej pierwszym prezydentem. Funkcję tę pełnił do 1996. W latach 1996–2001 był I wiceprezydentem federacji. Brał również udział w pracach międzynarodowych organizacji piłkarskich.