Su-9 (ros. Су-9, pierwszy samolot o tym oznaczeniu) – radziecki odrzutowy samolot myśliwski, skonstruowany w II połowie lat 40. w biurze konstrukcyjnym Suchoja jako jeden z pierwszych radzieckich odrzutowych myśliwców. Pozostał na etapie prototypu. Oznaczenie Su-9 zostało później nadane seryjnie produkowanemu myśliwcowi przechwytującemu z lat 60. (zob. Su-9).
Historia Pierwsze prace nad konstrukcją myśliwca odrzutowego prowadzono w biurze Suchoja już od 1944, na przeszkodzie im jednak stał brak w ZSRR odpowiednich silników odrzutowych. Prace nad samolotami odrzutowymi w ZSRR mogły ruszyć z miejsca dopiero dzięki zdobyciu pod koniec wojny niemieckich silników Junkers Jumo 004 i BMW-003, które skopiowano i uruchomiono ich produkcję (jako RD-10 i RD-20). Radzieccy konstruktorzy skorzystali także z wyników niemieckich doświadczeń na tym polu.
Z powodu obciążenia nielicznego zespołu Suchoja innymi zadaniami, projektowanie myśliwca odrzutowego Su-9, oznaczonego też: „samolot K”, rozpoczęto dopiero pod koniec 1945. Samolot był wzorowany w zakresie układu konstrukcyjnego na niemieckim Messerschmitt Me 262, mając dwa silniki umieszczone w gondolach pod skośne skrzydła i usterzenie o innym obrysie. Oprócz ogólnego układu, tożsamy z Me 262 był jedynie napęd – dwa silniki Klimow RD-10, czyli skopiowane Jumo 004.