Su-11 (ros. Су-11) – radziecki odrzutowy samolot myśliwski, skonstruowany w II połowie lat 40. w biurze konstrukcyjnym Suchoja jako jeden z pierwszych radzieckich odrzutowych myśliwców. Pozostał na etapie prototypu. Oznaczenie Su-11 został później nadane seryjnie produkowanemu myśliwcowi przechwytującemu z lat 60. (zob. Su-11).
Historia Pierwszym odrzutowym myśliwcem konstrukcji Suchoja był Su-9, zaprojektowany na początku 1946. Był on wzorowany w zakresie układu konstrukcyjnego na niemieckim Me 262, lecz stanowił oryginalną i odmienną od niego konstrukcję, z wyjątkiem przejętego od Me 262 napędu, który stanowiły niemieckie silniki Jumo 004 o ciągu 900 kG, skopiowane w ZSRR jako Klimow RD-10.
Su-9 zbudowano tylko w jednym latającym egzemplarzu. Drugi prototyp Su-9 przeznaczony do prób w locie, został natomiast zmodyfikowany i ukończony z silnikami radzieckiej konstrukcji Liulka TR-1, po czym otrzymał nowe oznaczenie Su-11 (inaczej: "samolot ŁK" lub "KŁ"). Został on oblatany 28 maja 1947 przez Gieorgija Szijanowa, a 3 sierpnia 1947 zaprezentowany na paradzie w Tuszynie pod Moskwą (m.in. wraz z Su-9 i samolotami Ławoczkina: Ła-150, Ła-156 i Ła-160). Podobnie jak Su-9, samolot oceniono jako prosty w pilotażu. Na skutek prób w locie, m.in. przedłużono na nim gondole silników.