Historia Odkrycia polimerów przewodzących po głównym łańcuchu dokonało w latach 70. XX wieku trzech naukowców: Hideki Shirakawa, Alan G. MacDiarmid i Alan J. Heeger. Wykazali oni, że poliacetylen poddany działaniu par bromu lub jodu powoduje wzrost przewodnictwa elektrycznego do wartości charakterystycznych dla przewodnictwa metali. Za odkrycie i wkład w rozwój badań polimerów przewodzących wszyscy trzej w 2000 roku otrzymali Nagrodę Nobla z dziedziny chemii.
Przykłady Polimerami przewodzącymi „po głównym łańcuchu” są, między innymi, poliacetylen, polimery zawierające pierścień aromatyczny oraz polimery heterocykliczne (polianilina, polipirol, politiofen i ich odmiany). Zdolność przewodzenia mają też polifosfazeny, polisilany i polisiarczki.
Zastosowania Polimery przewodzące po głównym łańcuchu bez domieszek są półprzewodnikami, zatem znajdują zastosowanie w diodach elektrolumimescencyjnych (fotodiody), tranzystorach polowych, ogniwach fotowoltaicznych, kolorowych organicznych wyświetlaczach elektroluminescencyjnych do telefonów komórkowych, komputerów przenośnych, odtwarzaczy multimedialnych, w laserach organicznych, czujnikach (nos elektroniczny, biochipy) oraz foliach pochłaniających promieniowanie radarowe i podczerwone.