Udzielił mu ich Henryk Ludwik Plater, któremu asystowali dwaj prezbiterzy: kustosz płocki Tomasz Franciszek Myśliwski i prokurator miejscowej kapituły katedralnej Antoni Baliński, którzy na tę okoliczność otrzymali papieską dyspensęK.R. Prokop, Sukcesja święceń biskupich pasterzy kościoła warszawskiego (1798–2007), „Prawo Kanoniczne”, t. 53, Warszawa 2010, s. 332–333.. W 1868 został zesłany do Nowogrodu Wielkiego. Dopiero układy między stolicą Apostolską a rządem rosyjskim położyły kres banicji. Bullą papieską z 5 lipca 1875Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VIII, Patavium 1978, s. 594. mianowany został biskupem diecezjalnym diecezji kujawsko-kaliskiej, a 15 marca 1883Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VIII, Patavium 1978, s. 583. arcybiskupem metropolitą warszawskim.
Zmarł w nocy 7/8 grudnia 1912 w Warszawie. Został pochowany w krypcie arcybiskupów warszawskich w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie.
Zobacz też ultramontanizm
Przypisy
Bibliografia
Bender R., Gałka A., Wincenty Teofil Popiel, [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. XXVII, 1982–1983, s.