W 1587 został sekretarzem Rzymskiej Inkwizycji i kierował jej pracami aż do śmierci. Był jednym z dziewięciu kardynałów-inkwizytorów, którzy w 1600 roku podpisali wyrok śmierci na Giordana Bruno, uczestniczył też w procesie wytoczonym zaocznie królowi Francji Henrykowi IV. Był faworytem konklawe 1592, jednak tiarę uzyskał wówczas Ippolito Aldobrandini (jako papież Klemens VIII). Penitencjariusz większy 1592-1602, odrzucił propozycję objęcia archidiecezji neapolitańskiej. Biskup Palestriny od 1597. W 1599 współtworzył kongregację super negotiis Sancta Fidei et Religionis Catholicae, uważaną za prekursorkę Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Napisał szereg prac liturgicznych, historycznych i prawniczych, jest także autorem dzienników i autobiografii, częściowo opublikowanych w 1889–1890.
Data jego śmierci podawana jest na 9 maja, 28 maja lub 7 czerwca 1602. Za poprawnością najpóźniejszej z tych dat przemawia fakt, że według protokołów posiedzeń Kongregacji Świętego Oficjum Santori jeszcze w dniach 29-30 maja oraz 5 czerwca 1602 przewodniczył jej obradom.
Bibliografia Notka biograficzna
S. Ricci: Giulio Antonio Santoro, [w:]
Kategoria:Włoscy kardynałowie XVII wieku Kategoria:Urodzeni w 1532 Kategoria:Zmarli w 1602 Kategoria:Włoscy inkwizytorzy Kategoria:Kardynałowie z nominacji Piusa V Kategoria:Włoscy kardynałowie XVI wieku