Działka ewidencyjna (działka geodezyjna, katastralna) – najmniejsza jednostka powierzchniowa podziału kraju dla celów ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości).
Definicja Według rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków Działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu ewidencyjnego, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą granic działek ewidencyjnych§ 7 pkt 1 Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy I Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Charakterystyka Ciągłość (spójność obszarowa) działki oznacza, że nie może ona być złożona z dwóch lub więcej rozłącznych obiektów powierzchniowych.
Położenie w granicach obrębu gwarantuje, że obraz graficzny działki mieści się na jednym arkuszu mapy ewidencyjnej. W przypadku obiektów wydłużonych (linie kolejowe, cieki) działki wyznaczane są w sposób, aby ich granice pokrywały się z granicami obrębów ewidencyjnych.
Jednorodność prawną gruntów rozpatruje się wyłącznie w ramach praw do nieruchomości uwidacznianych w ewidencji gruntów i budynków (np. własność, użytkowanie wieczyste).