Friedrich Fromm (ur. 8 października 1888 w Charlottenburgu, Cesarstwo Niemieckie, zm. 12 marca 1945 w Brandenburgu an der Havel, III Rzesza) – niemiecki wojskowy, generał pułkownik, dowódca Armii Rezerwowej. Doprowadził do klęski Zamachu 20 lipca, odmawiając udziału w nim i uniemożliwiając operację „Walkiria”, później aresztował część spiskowców i wydał na nich wyroki śmierci. Za wiedzę o planowanym puczu i niezapobiegnięcie mu sam został rozstrzelany. Weteran I i II wojny światowej.
Życiorys Służbę w wojsku rozpoczął w 1907 wstępując do 2. Pułku Artylerii Polowej Turyngii nr 55 w Naumburgu (Saale). W czasie I wojny światowej walczył jako żołnierz zawodowy na froncie wschodnim i zachodnim. Po zakończeniu wojny został przyjęty do Reichswehry w stopniu kapitana. Ze względu na zdolności organizacyjne Fromm latem 1927 został przydzielony do Urzędu Wojskowego Ministerstwa Reichswehry w Berlinie. Fromm pracował tu jako urzędnik budżetowy do stycznia 1933. W 1935 stanął na czele Biura Generalnego Armii (AHA) (Allgemeiner Heeresamt), na które przemianowano wcześniejszy Urząd Wojskowy. Fromm był odpowiedzialny za zasoby kadrowe i materialne armii. W czasie wojny kontrolował wymianę kadrową i materialną armii oraz jako zwierzchnik dowódców okręgów wojskowych kontrolował praktyki poborowe całego Wehrmachtu.