Skoczył ze spadochronem do okupowanej Polski w nocy 9/10 kwietnia 1944 w sezonie operacyjnym „Riposta”, w operacji lotniczej „Weller 2” (ekipa skoczków XXXIX), z samolotu Liberator BZ-965 „S” (1586 eskadra PAF) na placówkę „Imbryk” 118 (kryptonim polski, brytyjskie oznaczenie numerowe pinpoints), w okolicach miejscowości Dąbrówka, Kołaków, 15 km od stacji kolejowej Tłuszcz (powiat radzymiński). Razem z nim skoczyli: ppor. Stefan Bałuk ps. Starba, kpt. Benon Łastowski ps. Łobuz oraz kurier Delegatury Rządu na Kraj kpr. Henryk Waniek ps. Pływak.
Po skoku i aklimatyzacji do realiów okupacyjnych przydzielony do Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej jako następca cichociemnego Henryka Krajewskiego, tj. jako kierownik Centrali Zaopatrzenia Terenu, pełniącej funkcje kwatermistrzowskie dla Kedywów okręgów wschodnich. Od lipca 1944, w związku z przygotowaniami do powstania z personelu CZT sformowano Batalion „Czata 49”, w sile ok. 120 żołnierzy w 6 plutonach (później wzmocniony do ok. 300 żołnierzy).