Kontrola temperatury odbywała się poprzez używanie gazów chłodzących i półsferycznych grzejników zamontowanych na końcach paneli słonecznych.
Próbnik rejestrował uderzenie jednego mikrometeoroidu na około 2 minuty, na wysokości od 6000 do 40 000 km, podczas deszczu Taurydów. Podobną wartość zarejestrował w przestrzeni międzyplanetarnej (odl. 20-40 mln km). Pole magnetyczne wynosiło 3-4 nT, w szczytach (przestrzeń międzyplanetarna, uderzenia wiatru słonecznego) 6-9 nT. Pomiary promieni kosmicznych wykazały podwojenie ich ilości od 1959. Wykryto i potwierdzono wielkość pasów radiacyjnych wokół Ziemi.
Ładunek naukowy Magnetometr Wyposażenie do wykonywania zdjęć TV Spektrorefleksometr Czujniki promieniowania Spektrograf Instrument do badania mikrometeoroidów
Cele naukowe Wykonanie zdjęć Marsa Pomiary promieniowania kosmicznego Rejestrowanie mikrometeoroidów Pomiary pola magnetycznego Marsa Rejestracja składu atmosfery, z ewentualnymi związkami organicznymi włącznie
Zobacz też badania Marsa program Mars
Bibliografia NSSDC Master Catalog
Linki zewnętrzne
Jonathan's Space Home Page
Kategoria:1962 w ZSRR Kategoria:Loty kosmiczne w 1962 Kategoria:Nieudane misje sond kosmicznych na Marsa Kategoria:Program Mars