Dla teatru odzyskał Corneille’a ponownie Fouquet, nadintendent finansów królewskich. Zgodnie z jego życzeniem dramaturg wziął na warsztat historię Edypa. Premiera Edypa miała miejsce w styczniu 1659. Sztuka została entuzjastycznie przyjęta. W 1660 roku Corneille uczcił małżeństwo króla Złotym runem. Oświadczenie króla, że zamierza odtąd rządzić osobiście, przyjął poeta ostrożnie. Nie zareagował też na naglą niełaskę Fouqueta. Możliwe, że pochłaniały go w tym czasie sprawy rodzinne. W 1661 roku przeprowadzał się do Paryża i wydawał córkę za mąż. Nie zaprzestał jednak tworzyć, w lutym 1662 roku wystawił siłami zespołu Marais tragedię Sertoriusz.

Późniejsze lata Król, chcąc obłaskawić środowisko literackie, wciągnął, za pośrednictwem Colberta, Corneille’a na listę pisarzy, wynagradzanych z kasy państwowej. Wystawiona w 1663 Sofonisba wywołała spór w środowisku literackim. Ani ten spór, ani wojna teatralna z Molierem nie poderwały autorytetu dramaturga, choć Corneille miał świadomość, że swą aktualną twórczością płynie przeciw fali, że subtelnym gustom nie podoba się tragedia tak różna od modnej wówczas tragedii tkliwej. W 1664 Corneille został uczczony dwutomowym wydaniem in folio. Podobny zaszczyt s[potykał w tym czasie tylko wielkich myślicieli i poetów antyku.