Jan Bochotnicki, także Jan z Bochotnicy, właśc. Jan Oleśnicki herbu Dębno (ur. ok. 1480, zm. 1532) – polityk i dyplomata, poseł na sejm radomski 1505 roku, starosta małogoski (1505), kasztelan małogoski (1506–1512), starosta chełmski (1506–1510), kasztelan sądecki (od 1512), kasztelan wiślicki (od 1515), wojewoda lubelski (1519–1532).

Życie prywatne Jan Oleśnicki, który przyszedł na świat około roku 1480, był wnukiem marszałka wielkiego koronnego (1430–1440) i wojewody sandomierskiego (1442–1460) Jana Głowacza z Oleśnicy oraz synem starosty muszyńskiego i tenuratiusza lubowelskiego Jana z Oleśnicy (zm. przed 1482) i Katarzyny ze Zbąskich z Kurowa, która przed wyjściem za mąż słynęła z organizowania w Bochotnicy napadów rozbójniczych na kupców i służbę dzierżawcy starostwa kazimierskiego. Jan odziedziczył po matce zamek w Bochotnicy i z tego powodu, zamiast rodowego, konsekwentnie używał nazwiska Bochotnicki. Miał również dwie siostry, Annę (wyszła za wojewodę brzeskokujawskiego w latach 1500–1510 Mikołaja Kościeleckiego, jej drugim mężem był Sieciej z Grodźca) i Katarzynę (została żoną Andrzeja Szamotulskiego, wojewody poznańskiego w latach 1501–1511).