Ja N.N. przysięgam Panu Bogu wszechmogącemu w Trójcy Świętej jedynemu, jako Najjaśniejszemu Stanisławowi Augustowi królowi polskiemu i Wielkiemu Księciu Litewskiemu, tudzież stanom skonfederowanym Rzeczypospolitej pod aktem siódmego października tysiąc siedemset osiemdziesiątego ósmego roku w Warszawie pod laskami Wgo Stanisława Małachowskiego koronnego i Wgo Kazimierza księcia Sapiechy Lit. marszałków konfederacyją związanym wiernym a Komisyi Wojskowej Obojga Narodów posłusznym będę: tak mi Boże dopomóż. Po odzyskaniu niepodległości (1918–1939) rota przysięgi była zależna od wyznania religijnego żołnierza, zaś w latach 1944–1988 rotę wielokrotnie zmieniano, w zależności od aktualnych potrzeb ideologiczno-politycznych władz. Rota ostatniej formy przysięgi wojskowej z Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, obowiązująca także w początku tzw. III RP (lata 1988–1992), brzmiała:
Ja, obywatel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, stając w szeregach Wojska Polskiego, Przysięgam służyć wiernie Ojczyźnie i narodowi swemu, przestrzegać zasad Konstytucji, być godnym chlubnych tradycji oręża polskiego.