Komisja mająca ustalić granicę północno-zachodnią nigdy nie powstała, Amerykanie nadali Wielkiej Brytanii klauzulę największego uprzywilejowania, Dano Indianom prawo wolnego przemieszczania się oraz handlu pomiędzy USA i Kanadą.
Nie osiągnięto porozumienia w sprawie: odszkodowania za mienia skonfiskowane w USA lojalistom, wolnego handlu pomiędzy USA a brytyjskimi koloniami na Karaibach.
Założenia do traktatu zostały naszkicowane przez Aleksandra Hamiltona przy pewnym udziale Waszyngtona, a został on wynegocjowany przez Johna Jaya. Jay poczynił liczne ustępstwa, co wzburzyło amerykańską opinię publiczną. Ze strony brytyjskiej traktat podpisał minister spraw zagranicznych William Grenville.
Brytyjski ambasador w USA George Hammond musiał opuścić ten kraj z powodu niepopularności traktatu.
Senat Stanów Zjednoczonych 24 czerwca 1795 warunkowo dozwolił na ratyfikację 20 głosami przeciw 10, z trudem osiągając wymagane 2/3 głosów, o których mówi Konstytucja USA w art. 2 § 2 akapit 2. Prezydent ratyfikował układ 14 sierpnia 1795. Dokumenty ratyfikacyjne wymieniono w Londynie 28 października 1795 r.