W czasie rewolucji francuskiej Order św. Ducha został zlikwidowany jako odznaczenie państwowe, ale nadal był nadawany przez znajdującego się na emigracji nominalnego monarchę Ludwika XVIII. Przywrócony w 1814 przez Ludwika XVIII istniał do 1830 roku, kiedy to po rewolucji lipcowej zniósł go król Ludwik Filip I.
Do 1883 roku śmierci ostatniego potomka starszej linii Burbonów, hrabiego Henryka de Chambord, Saint-Esprit istniał jako order domowy wygnanej dynastii.
Dziś za Wielkiego Mistrza uważa się Ludwik (XX) Burbon z linii hiszpańskiej, pretendent do tronu Francji. Nie jest wiadome, czy "Ludwik XX" nadaje Order św. Ducha, wiadomo natomiast, że jego poprzednicy-pretendenci z linii hiszpańskiej order ten nadawali.
Organizacja thumb|Ludwik XV z insygniami orderów św. Ducha i Złotego Runa Wielkim Mistrzem Orderu św. Ducha był król Francji.
Członkowie dzielili się na 3 kategorie: 8 komandorów duchownych (4 kardynałów i 4 arcybiskupów lub prałatów) 4 oficjałów (urzędników kapituły) 100 kawalerów
thumb|left|Kardynał Armand Jean Richelieu z Orderem św. Ducha Odznaczenie to mógł dostać tylko katolik rzymski, który ukończył 35 lat, jakkolwiek cezura wieku nie obowiązywała w przypadku dzieci króla, władcy innych państw mogli go otrzymać po 25. roku życia.