Twierdzenie Colombo było podane w wątpliwość przez jego następcę, Gabriela Fallopia, który utrzymywał, że to on odkrył łechtaczkę pierwszyClassic pages in obstetrics and gynecology: Gabrielis Falloppii–Observationes anatomicae ad petrum mannam medicum cremonensem. Venetiis, M. A. Ulmum, 1561. Am J Obstet Gynecol, 117: 144 (1973).. Caspar Bartholin, XVII-wieczny duński anatom, odrzucił roszczenia obydwu włoskich anatomów, stwierdzając, że narząd ten znany był medycynie już w II wieku: Hipokrates opisał ją jako columella (kolumienka). Awicenna używał określeń albatra lub virga („pręt”). Abulcasis nazwał łechtaczkę tentigo („napięcie”). Rzymianie określali łechtaczkę jako landica.
W kolejnych stuleciach szersze opisy łechtaczki przedstawiali w XVII wieku De Graaf (Tractatus de Virorum Organis Generationi Inservientibus, De Mulierub Organis Generationi Inservientibus Tractatus Novus) i Georg Ludwig KobeltKobelt GL: Die männlichen und weibleichn Wollustorgane des Menschen und einiger Säugethiere. Freiburg, 1844.. Kobelt przeprowadził bardzo wszechstronne badania i opisał rolę, którą pełni łechtaczka w kobiecej seksualności.