W 1915 roku Edward Elgar skomponował preludium symfoniczne Polonia op. 76 na prośbę Emila Młynarskiego, współzałożyciela polskiej Filharmonii Narodowej. Utwór oparł na melodiach Mazurka Dąbrowskiego, Z dymem pożarów, Nokturnu g-moll op. 37 nr 1 Fryderyka Chopina, Fantazji polskiej Ignacego Paderewskiego oraz Warszawianki 1905. Elgar zadedykował utwór Paderewskiemu i osobiście dyrygował orkiestrą podczas pierwszego publicznego wykonania w Queen’s Hall w Londynie 6 lipca 1915 roku. Koncertowi towarzyszyła zbiórka na rzecz The National American Committee of the Polish Victims’ Relief Fund.
Podczas wojny Elgar stworzył kilka utworów patriotycznych, a gdy wojna dobiegła końca, trzy kompozycje kameralne: Sonatę na skrzypce i fortepian op. 82, Kwartet smyczkowy op. 83 oraz Kwintet fortepianowy op. 84.
Na początku 1917 r. Elgar wraz z żoną postanowili wyjechać z Londynu. Osiedli w maleńkiej wiosce w rolniczym Sussex. Tam też powstały trzy wspomniane utwory. Z różnych wspomnień Elgara z tamtych lat wiadomo, że okolica go zauroczyła. Codziennie wybierał się na spacery do lasu. Pojawiają się sugestie, że to lasy wpłynęły na muzykę Elgara.
Pozostawił po sobie symfonie, oratoria, utwory kameralne, piosenki, utwory instrumentalne i marsze.