Od 1910 weszła na żołnierskie wyposażenie jako płaszcz-pałatka i od tego czasu do początku XXI w. prawie się nie zmieniła. W Armii Czerwonej zgodnie z regulaminem była zrolowana podpinana dwoma paskami do dolnej części plecakaИ. Ульянов, О. Леонов. История Российских войск. Регулярная пехота. 1855-191. ACT, Москва, 1998, s. 281, ..
Zestaw radzieckiej płaszcz-pałatki zawierał: tkaninę 180 × 180 centymetrów, składany stojak z dwoma prętami o długości 65 centymetrów, dwa kołki, sznurek do sznurowania.
W czasie II wojny światowej Wehrmacht dysponował znacznie wygodniejszymi, praktycznymi płaszczami przeciwdeszczowymi w kształcie trójkąta wykonanymi z impregnowanej tkaniny. Dwa boki niemieckiego płaszcza przeciwdeszczowego miały długość 203 cm, jeden bok 250 cm. Wzdłuż każdego z krótszych boków znajdowało się 12 guzików i pętelek, a wzdłuż dłuższego boku sześć dziurek z metalowymi brzegami i dodatkowo sześć guzików. Przez otwory za pomocą specjalnej linki napinającej można było zbudować namiot. Podobnie jak radziecki płaszcz przeciwdeszczowy, niemiecki płaszcz przeciwdeszczowy mógł służyć jako nakrycie lub pościel, a dwa płaszcze przeciwdeszczowe mogły służyć jako namiot chroniący przed deszczem. Ponadto niemiecki płaszcz przeciwdeszczowy miał dwustronny kamuflaż i mógł służyć również jako osłona maskująca.