wnęka śledziony (hilus lienis).
Połączona jest z innymi narządami za pomocą więzadeł, do których zaliczają się: więzadło żołądkowo-śledzionowe rozciągające się między żołądkiem i śledzioną, więzadło przeponowo-śledzionowe łączące śledzionę z przeponą i podtrzymujące narząd od dołu więzadło przeponowo-okrężnicze.
Budowa mikroskopowa thumb|Obraz histologiczny śledziony człowieka: (1) centrum rozrodcze (miazga biała), (2) tętniczka środkowa, (3) miazga biała – otaczająca t. środkową, (4) miazga czerwona Narząd ten jest zbudowany z siateczkowej tkanki łącznej. Na przekroju poprzecznym widać wysepki miazgi białej, czyli skupiska limfocytów wokół naczyń krwionośnych. Składa się ona z grudek chłonnych pierwotnych oraz wtórnych. Grudki pierwotne zawierają limfocyty, które nie zetknęły się z antygenem. Grudki wtórne zawierają limfocyty B oraz komórki prezentujące antygeny i umożliwiające limfocytom B rozpoznawanie antygenu, następową proliferację, dojrzewanie, tworzenie przeciwciał, a następnie dojrzewanie do komórek plazmatycznych. Ta część śledziony przynależy do układu limfatycznego. Białe wysepki otacza miazga czerwona. Śledzionę otacza błona surowicza i torebka włóknista. Od torebki odchodzą pasma tkanki włóknistej nazywane beleczkami (trabeculae lienis), wchodzące w miąższ narządu w postaci pasm i błon.