W styczniu 1654 w walkach granicznych wpadł do niewoli tureckiej, z której wykupił się w październiku 1654.
Jesienią 1655 walczył z wojskami rosyjskimi, biorąc udział m.in. w obronie Brześcia Litewskiego i zakończonej porażką bitwie pod Wierzchowiczami. Trudno powiedzieć, czy prawdziwe są zapisy zarówno o przyjęciu przez Krzysztofa Franciszka protekcji szwedzkiej w październiku 1655, jak i o jego udziału w obradach konfederacji tyszowieckiej w grudniu 1655. Na pewno w lutym 1656 został wysłany przez hetmana Sapiehę do zaatakowania Tykocina. Ze względu na przeważające siły idącego na odsiecz Bogusława Radziwiłła wycofał się, tracąc straż tylną. Brał udział w rozgromieniu wojsk Bogusława Radziwiłła w bitwie pod Janowem. Wraz z wojskami hetmana Sapiehy blokował wojska Karola Gustawa w widłach Wisły i Sanu, zdobywał Lublin (9–12 kwietnia) i Warszawę (28–30 lipca). Podczas kampanii 1657 przeciwko Jerzemu Rakoczemu przez kilka miesięcy dowodził całą armią litewską.
W marcu 1658 dostał za zasługi podstolstwo litewskie, a także starostwo i leśnictwo bielskie w dzierżawę na trzy lata. Na sejmie 1658 bronił interesów wojska litewskiego, wśród którego miał ogromne poparcie. Jesienią 1658 brał udział w wyprawie na Moskwę.