right|300px|Bliski Wschód, pomiędzy pierwszą a drugą krucjatą II wyprawa krzyżowa (1147–1149) – wyprawa wojenna rycerstwa zachodnioeuropejskiego skierowana przeciwko muzułmanom na terytorium Lewantu. Jej inicjatorami byli św. Bernard z Clairvaux i papież Eugeniusz III. Główną przyczyną jej zorganizowania była utrata hrabstwa Edessy, podbitego przez muzułmanów.
Była to pierwsza krucjata prowadzona przez europejskich królów: francuskiego – Ludwika VII i niemieckiego – Konrada III. Udział wziął też Fryderyk Barbarossa, późniejszy organizator III wyprawy krzyżowej. Wyprawa zakończyła się porażką zachodnioeuropejskiego rycerstwa.
Przebieg krucjaty Armie dwóch królów maszerowały oddzielnie przez Europę. Na terytorium Bizancjum osłaniane były przez cesarza Manuela I Komnena. Po opuszczeniu Bizancjum i wkroczeniu do Anatolii armia Konrada III, osłabiona marszem do Konstantynopola, poniosła klęskę w bitwie pod Doryleum. Piechurzy niemieccy zostali całkowicie zaskoczeni atakiem tureckim. Doszło do masakry, w której Konrad utracił prawie 90% swojej armii. Reszta albo zawróciła, albo dołączyła do Francuzów.